Rodzina Kerwoodów

Wiosenny ranek (i wkrótce potem), dwupiętrowy dom (wynajmowany), sympatyczny Tom (pod trzydziestkę), bystra Linda (również). Przed nimi ważny dzień, lekki stresik wisi w powietrzu, ale są w tym razem i bardzo się kochają – co może pójść nie tak? U Cooney’ów, oczywiście, wszystko, zwłaszcza, gdy jeden z braci Kerwood akurat wpada oddać kluczyki do wana, a drugi – wyświadczyć bliskim przysługę.

Tam, gdzie normalny człowiek powie: „Nie no, bez przesady, aż tak źle nie będzie”, mistrz farsy rzuci: „Patrz i ucz się” i sypnie garścią nonsensów prosto w twarz. Ledwie się widz otrzepie, a tu przykrywa go lawina abstrakcyjnych gagów i nie wiadomo do końca, czy jeszcze się śmiać, czy już płakać.

Nikt tak dziś nie pisze dialogów, nie podkręca tempa, nie odwraca kota ogonem, jak panowie Ray i Michael Cooney. „Rodzina Kerwoodów” to jeden wielki szał kreacji – skąpany w oparach absurdu, z akcją wartką, że strach okiem mrugnąć, z przeinteligentnym tekstem i szerokim polem do aktorskich popisów.

A morał tej historii? Cóż, jeden rabin powie: „Czym skorupka nasiąknie za młodu…”, drugi rabin powie: „Z rodziną to najlepiej na zdjęciu”.